بسم الله الرحمن الرحیم

در روزگاری به سر می‌بریم که بعضی عصر ارتباطات می‌نامندش و برخی دوران اطلاعات و گروهی زمانه تبلیغات. شاید بتوان گفت هر سه این موارد درست است. شاید دو روزی دیگر هم، نام‌های دیگری بر این روزگار گذاشته شود. به هر حال هر نامی که براین زمان و زمانه گذاشته شود؛ در این که افزایش سرعت انتقال اطلاعات و ارتباطات سهمی در شکل گیری مشخصات این دوران دارد، شکی نیست.

افزایش روز افزون رسانه‌ها و شکل‌گیری بنگاه‌های کوچک و بزرگ خبری و اطلاع رسانی، مسابقه در انتشار روزنامه‌ها و مجلات و سونامی راه اندازی سایت‌ها و وبلاگ‌های خبری و غیر خبری، همه نشان از ویژگی‌های خاص عصر ارتباطات، اطلاعات و یا تبلیغات دارند. همگان در این عصر و عرصه به لزوم اطلاع رسانی پی‌برده‌اند و اگر روزگاری سران استعمار و استکبار برای فتح و تصاحب کشوری و سرزمینی با یکدیگر دست و پنجه نرم می‌کردند و قدرت خود را در مساحت و میزان مستعمره‌های خود می‌دانستند، اکنون پایگاه‌های خبری، اطلاع رسانی و تبلیغاتی قدرتها، مجالی برای عرض اندام و اره دادن و تیشه گرفتن آنان شده است.

در این میان تفاوتی که مشاهده می‌شود در جولان همگان در این صحنه است. چه آنکه اگر در روزگاری نه چندان دور تنها صاحبان قدرت و نفوذ بودند که توان جولان داشتند؛ اینک هر کسی می‌تواند با بضاعت خود در این میانه وارد شود و حریف بطلبد و خواهان دست و پنجه نرم‌کردن با هر نفس کشی باشد.

از این رو تمام توان و بضاعت خود را جمع کرده‌ایم و هر چه داریم از دم و درم و قدم؛ آورده‌ایم تا شاید بتوانیم از ابزار نوین رسانه و تبلیغ برای بسط و گسترش داشته‌هایمان، باعث ارتقاء سطح اجتماعی یکدیگر شویم. تا چه قبول افتد و چه در نظر آید.

 شهرام یوسفی (انارکی)